Hedef Belirleme üzerine...
Besteci ve piyanist olan Franz Liszt, çocukluk çağlarında iken büyük adam olmanın rüyalarını görüyor, bu rüyalarıyla büyüyordu.O bu rüyalarını öldürmeyerek daha da büyütüyordu.Çünkü Lİzst büyük bir piyanist olacağına inanmıştı.
Bu kararlı çocuk daha yedi yaşında iken piyanonun başından saatlerce hiçbir yere ayrılmıyordu.Parmakları piyanonun bir ucundan bir ucuna yetişmiyordu.O da burnunu kullanmaya başlamıştı.
Lizst, her gece ellerinin çabuk büyümesi için Allah' a dua ediyordu.Parmakları biraz uzasa tuşlara basmak için zorluk çekmeyecekti.Kendini büyük bir müzik adamı olmaya adamış olan çocuğun aklına müthiş bir fikir geldi.Hemen uygulamaya başladı.Babasının usturasını kaptığı gibi parmaklarının arasındaki derileri kesip aklınca parmaklarını büyütmeye kalkıştı.Yetişmeselerdi büyük bir felaket olacaktı.
Lizst, piyanosundan bir an olsun ayrılmak istemiyordu.Onun için geceleri, piyanosunun altına serdiği yatakta uyuyor uyanmaz derhal piyanosunun başına geçip çalışmaya başlıyordu.
Bir gün babasına şöyle bir soru sordu:"Babacığım, dua etmek istiyorum.Piyanomun başında dua etmemde bir mahsur var mıdır?"
0 yorum:
Yorum Gönder